Het begint allemaal wanneer de lichten uit gaan. Voor Gary LeVox, Joe Don Rooney en Jay DeMarcus, is het altijd zo geweest sinds ze voor een handjevol mensen speelden in een club in Nashville’s Printers Alley. Tegenwoordig spelen ze voor meer dan tien duizend schreeuwende fans per avond, aangetrokken door hyper-moderne productie en geluid, en door spectaculaire vocale harmonieën in dienst voor een steeds uitbreidende catalogus van hits. Tussendoor was het de magie van die optredens dat Rascal Flatts katapulteerde naar de hoogste rangen van entertainers in alle genres.
Bij elke maatstaf, Rascal Flatts is in een elite omgeving. In 2005 verdiende de groep zijn derde opeenvolgende ACM en CMA Vocal Group of the Year onderscheiding, en voegde daar Billboard en R&R Artist of the Year trofeeën aan toe. Het trio pakte ook haar eerste Grammy nominatie en hun “Bless The Broken Road” kreeg de Grammy voor Country Song of the Year. Rascal Flatts was de meest gespeelde artiest op country radio in 2005, tien weken op #1 op de radio singels lijst doorbrengend.
Toevoegend, hun “Feels Like Today” CD was het best verkopende country album van het jaar,
met verkoopcijfers van meer dan 2.5 miljoen in 2005 alleen, volgens Soundscan. Het eindigde op #7 in alle genres. In minder dan vijf jaar in de country music scene zijn de CD verkopen van de groep gestegen naar meer dan 8 miljoen, met “Feels Like Today” op vierdubbel platina, en “Melt” en “Rascal Flatts” allebei op dubbel platina.
Wat betreft toeren – De as om welke hun succes draait – bij bijvoorbeeld de Here's to you” toer brak toeschouwers records en bracht de Rascal Flatts show naar 750.000 mensen in 70 steden, dit maakte het de #2 toer voor alle newcountry acts en verdiende hen een Break-Through Touring Act of the Year prijs van Billboard. De “Me and My Gang” 2006 toer, welke op 2 Februari begon, beloofd nog spectaculairder te zijn, met hyper-modern set design door Bruce Rogers van Tribe Inc., bekendst door zijn werk met Madonna, Sting en The Dave Matthews Band.
Het album naar welke de toer genaamd is -Me and My Gang- vertegenwoordigd nog een geweldige stap voorwaarts. Voornamelijk opgenomen in de lente en zomer van 2005, het project moest worden uitgesteld vanwege een publiekelijke eis voor een 4de singel van hun “Feels like Today” CD, het zeer goed ontvangen “Skin (Sarabeth).”
“Me and My Gang” laat Rascal Flatts weer putten op veel van Nashville’s beste schrijvers, waaronder Jeffrey Steele, Neil Trasher, Tony Mullins, Wendell Mobley, Jason Sellers en Monty Powell. De groep heeft ook mee geschreven aan drie van de nummers van de CD, met Joe Don contributie leverend aan “Cool Thing”, Jay aan “To Make Her Love Me” en alle drie aan “Pieces”. Ze gaan door met het omhoog brengen van hun muzikale inbreng, met Jay op basgitaar door het hele album, en Joe Don verantwoordelijk voor alle gitaar stukken van het album.
Startend met de door Jeffrey Steele en Steve Robson geschreven hit “What Hurts The Most”, brengt Me and My Gang” het trio op nieuwe hoogtes. “Met Dan Huff (producer) werken heeft ons op een nieuwe level gebracht,” zegt LeVox. “Samen voelen we dat dit het sterkste album is wat we tot nu toe gedaan hebben,” zegt Rooney. “Qua teksten, melodieën en emoties breng dit album ons naar een andere plek.
We zijn opgewonden om deze nieuwe muziek naar de fans te brengen.” Die fans hebben de tocht naar superster status van de groep gezien, die zijn start meer dan tien jaren geleden kreeg in Columbus, Ohio, waar achterneven Gary en Jay muziek leerden liefhebben tijdens meerdere frequente familie jam sessies. Jay bracht zijn stem en instrumentale kennis (hij speelt gitaar, bas, keyboards, mandoline en andere instrumenten) naar Nashville in 1992, hij verdiende zijn eerste record deal als lid van een christelijke groep genaamd “East to West”. In 1997 kon hij eindelijk Gary overhalen om zijn baan bij de “ Ohio Department of Mental Retardation “ op te zeggen en zijn muzikale dromen ook te achtervolgen.Jay ontmoette Joe Don toen ze allebei in Chely Wright's band werkten.
Joe Don was opgegroeid in de kleine stad Picher, Oklahoma, Beïnvloed door zijn broers en zussen, wiens smaken alle verschillende muziekstijlen raakten. Terwijl hij en Jay in Wright's band werkten, werkten Jay en Gary in Printer's Alley club met een part-time gitarist. Toen deze op een avond niet kon komen nodigde Jay Joe Don uit om in te vallen. Een paar maten in het eerste nummer wat ze zongen, en ze wisten dat ze wat speciaals hadden. Ze namen wat demo's op, welke de interesse opwekten van Lyric Street Senior VP of A&R Doug Howard. Met hun eerste album uit stortte ze zich uitgebreid op toeren, wonnen ze duizenden nieuwe fans en opende ze voor namen als Alan Jackson, Jo Dee Messina en Toby Keith. Hun ster begon vanaf begin af aan snel te schijnen en bereikte duizelingwekkende hoogte met de release van “I'm Movin' On.” De mijlpalen bleven komen.
Ze speelden in de Grand Ole Opry, verschenen op de soundtrack van We Were Soldiers en namen “Walk The Llama Llama” op, een nummer wat door Sting geschreven was voor de soundtrack van The Emporer's New Groove. Onderweg waren ze de onderwerpen van twee één uur durende live televisie concerten en wonnen ze de 2001 CMA Horizon Award en ACM's New Vocal Group of the Year. De hits en het hun altijd harde werk ethiek bracht hen met zekerheid richting platina status, en een verzameling prijzen en mijlpalen. Hun debuut CD was één van maar drie debuut singles die meer dan een miljoen verkochten in de laatste vijf jaar, en er kwamen vier top-tien singles vanaf. Ze toerden met Brooks & Dunn en Kenny Chesney, en hadden hun eigen tournees: CMT “Most wanted Live Tour”, 2003 “I Melt” en 2004 en 2005's “Here's To You Tour.” Ze wonnen de 2002 CMA Horizon Award, de ACM's Song of the Year Award voor “I'm Movin' On” en de CMT Favorite Group or Duo Award voor de video van “These days”.
Ze zien hun succes allemaal als redenen om verder te gaan met hun creatieve ontwikkeling. “Toen we onze carrière startte” zegt DeMarcus “was er geen kans dat we dit gedroomd hadden kunnen hebben. We hebben al onze doelen voorbij gestreefd met maar drie albums. We zijn nederig gemaakt door Country radio vanwege het spelen van onze nummers en de steun van Lyric Street Records en onze geweldige fans.” Terwijl ze muzikaal groeiden hebben ze ook persoonlijke mijlpalen bereikt. Garry is getrouwd en heeft twee dochters, Brittany van 6 en Brooklyn van 2. Jay trouwde een voormalig Miss Tennessee in 2004, en Joe is getrouwd met Playmate Tifanny Fallon in April dit jaar . Hun groei als personen wordt gereflecteerd in de steeds groeiende diepte van hun muziek, en ze genieten van zowel de inspanning als de opbrengsten.
In het begin van 2000 maakte de groep zijn debuut met de single "Prayin' for Daylight". Dit nummer stond op de disc met drie nummers die ze hadden opgestuurd als demo, wat later hun contract verzekerde.
Het nummer berijkte de #3 positie op de Billboard charts en was de eerste single van hun titelloze debuut dat begin 2000 werd uitgegeven op het label Lyric Street.
Naar aanleiding van "Prayin' for Daylight" kwamen andere drie singles afkomstig van het album allemaal in de top tien; "This Everyday Love", "While You Loved Me" en "I'm Movin' On" ze kwamen op de nummers 9, 7 en 4. "I'm Movin' On" werd bekroond met Song of the Year door de Academie van Country Music (ACM) in 2002.
Het album werd bedolven met positieve recensies. Stephen Thomas Erlewine noemde het "een zonnig aangename newcountry album.
in het jaar 2000 brachten ze een nummer voor de Disney film "The Emperor’s New Groove" de song heet "Walk the Llama Llama"
Melt was de titel van hun tweede album uitgebracht in 2002.
In tegenstelling tot hun vorige album werd deze mede-geproduceerd door de jongens zelf. De eerste single "These Days" was hun eerste #1 single in de charts. Het album bevatte twee top tien hits "Love You Out Loud ' en ' I Melt "en de tweede #1 single "Mayberry ". De videoclip voor "I Melt" bevatte gedeeltelijke naaktheid en als gevolg daarvan werd de video verbannen uit het bestand van de country zender GAC en werdt er veel over gesproken in het preutse Amerika.
De derde album was getiteld Feels Like Today en werd uitgebracht eind 2004.
Van het album werd de titeltrack Feels Like Today als eerste single uitgebracht gevolgd door "Bless the Broken Road".
Dit laatste nummer werd oorspronkelijk opgenomen door mede schrijver Marcus Hummon en daarna ook opgenomen door Melodie Crittenden (deze kwam in de country charts in 1998)
De versie van de Flatts stond vijf weken op #1. Na dit nummer kwam "Fast Cars and Freedom" deze ging ook naar #1.
Terwijl dit nummer naar boven in de hitlijsten klom begonnen sommige radiostations met een hidden track van het album te draaien getiteld "Skin".
Skin kreeg ongevraagd airplay en na "Fast Cars and Freedom" brachten ze het nummer uit onder de titel "Skin (Sarabeth)"
Rascal Flatts dertiende chart entry was ' What Hurts The Most ", deze werd uitgebracht in december 2005. Dit nummer die eerder door Mark Wills werd opgenomen in 2003 was de eerste single van hun vierde album, In Nederland werd dit nummer gezongen in Idols en daarna opgenomen door Boris en berijkte ook bij ons een #1 positie.
In 2006 komt Me and My Gang. Voor dit album kwam de band samen met super producer Dann Huff. "What Hurts The Most" was een crossover hit, het bereikte direct de #1, maar ook in de top 10 en de Hot 100 charts van andere genres. Zowel 'My Wish "als " Stand "werd #1.
Ook deden ze in 2006 een cover van Tom Cochrane's "Life Is a Highway ' deze werd opgenomen voor de Pixar-film Cars.
Hoewel de 'Life Is a Highway "niet werd vrijgegeven aan country radio, begonnen diverse radio stations met het spelen van de song waardoor het in de top 20 van de Hot Country Songs belande.
Me and My Gang had de hoogste Amerikaanse debuut van 2006 met 722.000 verkopen in april.
Het album heeft 15 weken als de #1 album op de Billboard Country Chart gestaan, en was de op een na best verkochte album van 2006 (achter High School Musical) met een omzet van in totaal 3,5 miljoen eind dat jaar. Het album en het succes leidde de band naar de plek van de top verkopende artiest voor alle genres van muziek, die niet was bereikt in 15 jaar door een country groep.
Carrie Underwood en Rascal Flatts brachten samen een ceremonie in de Grammy Awards in 2007 .
Later dat jaar bracht de groep de single "Take Me There", een song welke Kenny Chesney mede schreef en was oorspronkelijk van plan om het zelf op te nemen. Het werd een nummer #1 in september en was de eerste single van hun album Still Feels Good.
Het werd gevolgd door "Winner at a Losing Game" de eerste single die de band zelf schreef net zoals "Every Day" .
De vierde single van Still Feels Good was "Bob Dat Head"gevolgd door de vijfde en laatste single "Here" deze werd uitgebracht in augustus 2008 en werd hun negende #1 hit op 3 januari 2009.
Rascal Flatts eerste Greatest Hits CD "Greatest Hits Volume 1" kwam op28 oktober 2008. Het album bevat 13 van hun grootste hits, beginnend met "Prayin' for Daylight" en door naar " Life Is a Highway '. De limited edition van het album bevat een tweede disc met drie kerstliederen: "White Christmas", "Jingle Bell Rock", en "I'll Be Home for Christmas". Een jaar later in oktober 2009 brachten ze een tweede editie van hun grootste hits collectie uit dit keer met een tweede disc met live optredens van: "Take Me There". "Summer Nights", "Me & My Gang" en "Winner at a Losing Game".
De eerste single van het album Unstoppable is "Here Comes Goodbye" op 20 januari, en het album werd uitgebracht op 7 april 2009.
De song werd mede geschreven door American Idol finalist Chris Sligh. De tweede single "Summer Nights" werd mede geschreven door Gary LeVox, deze werd uitgebracht begin mei 2009 en debuteert op # 57 en # 2 in de country charts. De groep deed Summer Nights bij de CMT Music Awards, Oprah's Kickoff Party, en de finale van America's Got Talent. De derde single uit het album, "Why".
De Flatts deden "Why" in de "The Tonight Show met Conan O'Brien". De band bracht hun vierde single "Unstoppable" uit in januari 2010.
Een speciale versie van hun album Unstoppable is verkrijgbaar bij de JCPenney winkels in de states. Het beschikt over een speciale song getiteld "American Living" alleen beschikbaar op de albums verkocht in de JCPenney winkels. JCPenney is een officiële sponsor van de Rascal Flatts.
Op 16 juli 2009 als onderdeel van de JCPenney Amerikaanse Living Tour, Maakte Rascal Flatts geschiedenis om als eerste newcountry groep op het Chicago's Wrigley Field te spelen.
Het trio werd vergezeld door collega's Vince Gill en Darius Rucker.
Na de sluiting van het Lyric Street label in april 2010 tekenende de Flatts bij Big Machine Records in juli van dat jaar.
De eerste release voor het label was "Why Wait".Hun volgende album Nothing Like This werd 16 november uitgebracht.In december 2010 werd dit nummer het elfste #1 single op de country music charts. In maart 2011 waren de Flatts te horen op een remix van Justin Bieber's "That Should Be Me".
De tweede single van Nothing Like This was "I Will Let Go" deze ging naar nummer twee in het begin van 2011.
Later kwam het nummer "Easy" een duet met de Britse zangeres Natasha Bedingfield.
Op 8 november 2011 kwam The Best of Rascal Flatts Live uit op Hollywood Records.
.png){kind=spacer}
.jpg){kind=small}
