De storm ‘Drake Milligan’, die de afgelopen week drie avonden over Nederland heeft geraasd met optredens in Utrecht en tweemaal in Groningen, is amper het land uit of de (country)hemel boven Nederland betrekt alweer. Met roze wolken ditmaal. Vanavond (zaterdag 19 september 2026) houdt immers niemand minder dan Megan Moroney met haar The Cloud 9 Tour halt in 013 Tilburg. Het betreft hier een thuiswedstrijd in mijn hometown Tilburg en ik ben benieuwd hoe Megan zich heeft ontwikkeld na haar passage in Melkweg Amsterdam in september 2024, dus dit concert wil ik zeker niet aan mij voorbij laten gaan.

Net als bij de concerten van Kip Moore, Kane Brown en Brett Young in 013 Tilburg vorig jaar, blijkt ook vanavond de balkonverdieping van de Main gesloten te zijn. En kan ook Megan Moroney niet voor mekaar krijgen wat Brad Paisley zowel in 2019 als in 2022 wel lukte, namelijk de Main (grote zaal) van de 013 volledig uit te verkopen.

Support act: Colin Lynch

Maar goed, het is niet anders. Wanneer om 20.00u de zaallichten doven voor de support act is zelfs de benedenverdieping van de Main nog maar erg matig gevuld. Hopelijk gaat hier nog verandering in komen, want anders zal Megan Moroney voor erg weinig mensen gaan optreden.

De support act van vanavond wordt verzorgd door Colin Lynch, een 20-jarige artiest uit Philadelphia. En Megan blijkt een prima support act te hebben uitgekozen, want Colin Lynch brengt een leuke en gevarieerde set van 7 nummers, bestaande uit eigen werk (o.a. ‘Beach Fire Embers’, ‘4th of July Darlin’ en het aan zijn vader opgedragen ‘Camdentown’) en uit twee covers. De ene cover, Justin Bieber’s ‘Love Yourself’, is ondertussen een vast onderdeel van zijn setlist geworden. En om zichzelf te blijven uitdagen en om niet elke avond exact dezelfde nummers te hoeven spelen, studeert hij de avond voor een optreden een nieuwe cover in, die hij nog nooit heeft gespeeld. Vanavond is dat ‘What’s Up’ van 4 Non Blondes, een song die luidkeels wordt meegezongen door het publiek.

Aan het einde van zijn uitstekende set neemt Colin Lynch om 20.30u een welverdiend applaus in ontvangst. Colin is niet alleen een uiterst sympathieke jongeman met een erg aanstekelijke energie, maar hij blijkt tevens een erg getalenteerde singer-songwriter (zichzelf begeleidend op de akoestische gitaar en de mondharmonica) te zijn. En zijn stem heeft een heerlijk rauw randje. Hou deze jongeman goed in de gaten, want hij lijkt een gouden toekomst in de muziekwereld in het verschiet te hebben.

Main act: Megan Moroney

De mensen die het optreden van Colin Lynch geheel of gedeeltelijk aan zich voorbij hebben laten gaan, hebben overduidelijk iets gemist. Gelukkig voor Megan Moroney is de zaal tijdens het optreden van Colin beter gevuld geraakt. Het is gezellig druk geworden op de benedenverdieping van de 013 wanneer de zaal rond 20.45u roze wordt verlicht, de hoofdkleur van The Cloud 9 Tour.

Country artiesten lijken tegenwoordig een ‘theme song’ te hebben, die op band wordt afgespeeld voordat ze daadwerkelijk het podium betreden. Zo was Neil Diamond’s ‘Sweet Caroline’ de theme song van het Luke Combs concert in de Johan Cruijff Arena Amsterdam in juli 2026 en Drake Milligan gebruikte eerder deze week ‘Oh, Pretty Woman’ van Roy Orbison als theme song voor zijn concerten in Utrecht en Groningen.

En Megan Moroney? Zij gebruikt Hannah Montana’s ‘The Best Of Both Worlds’ als theme song en die wordt luidruchtig meegebruld door het publiek, waarvan de meerderheid bestaat uit (jonge) vrouwen. Nog voordat Megan 1 noot zelf heeft gezongen of überhaupt zelfs maar op het podium staat, hebben meerdere mensen al last van een schorre stem na deze intro.

Wanneer de laatste noot van de ‘theme song’ heeft geklonken betreden Megan Moroney en haar 7-koppige band het podium van de Main. Tijdens de eerste 10 songs van haar set is werkelijk nagenoeg alles roze: roze zaallichten, roze projecties op het reuzenscherm op het podium, Megan in een roze glitteroutfit (met witte glittercowboylaarzen, dat dan wel). En zelfs haar microfoon, elektrische gitaar en akoestische gitaar zijn knalroze met glitters. Styling, you know. Dit alles om het roze van ‘The Cloud 9 Tour’ te benadrukken. Het is dat de tour gelinkt is aan haar gelijknamige album ‘Cloud 9’, want anders had de tour ook ‘The Pretty In Pink Tour’ kunnen heten.

Na de eerste 10 nummers vindt de eerste van maar liefst 4 (!) outfitwissels plaats. Het is al sinds de concerten van Shania Twain (2004, Sportpaleis Antwerpen) en Taylor Swift (2011, Rotterdam Ahoy) geleden dat ik getuige ben geweest van meerdere outfitwissels en ik vraag me nog steeds af wat daar het nut van is. Wellicht een generatiedingetje, maar het leidt jammer genoeg wel een beetje de aandacht af van datgene waar het om zou moeten gaan: de muziek. En dat is inderdaad een beetje jammer, want de songs van Megan Moroney zijn wel degelijk goed en bewijzen dat ze een uitstekende songwriter is.

Maar al die kledingwissels hebben wel als positief effect dat de kleurschakering tijdens het tweede deel van de set ook deels wit en zelfs (glitter)grijs/zilver wordt. Het hele concert is een weldoordacht visueel spektakel waarbij erg energieke songs (zo lijkt ‘Change Of Heart’ wel een ‘Country on Red Bull’ ervaring, zo’n hoog energiegehalte heeft dat nummer) worden afgewisseld met meer ingetogen songs (o.a. ‘Wedding Dress’ en het aan haar 3-jarige nichtje opgedragen ‘Beautiful Things’). En ondanks alle kledingwissels en het visuele spektakel is dit wel degelijk een new country concert. Megan heeft namelijk een uitstekende 7-koppige band om zich heen verzameld en in het gros van de songs weerklinken de banjo, de mandoline en/of de pedal steel.

Zoals het een grote productie betaamt is er weinig tot geen ruimte voor improvisatie en volgt de show een vaste setlist. Voor deze tour heeft Megan Moroney wel een ‘verrassingsmoment’ ingebouwd, waarbij ze tijdens elk concert van de Europese/UK tour een steeds wisselende ‘verrassingssong’ brengt. Vanavond in Tilburg is dat ‘Sad Songs For Sad People’, een track van haar debuutalbum ‘Lucky’ uit 2023. Tegen het einde van de set passeren uiteraard ‘Tennessee Orange’ en ‘Am I Okay?’ de revue en, na een laatste kledingwissel, is ‘6 Months Later’ de afsluiter (en de enige encore) van vanavond.

Vergeleken met haar optreden in Melkweg Amsterdam van twee jaar geleden, heeft Megan Moroney zich zeker ontwikkeld. Megan beschikt niet over een geweldige zangstem, maar haar songs zijn nog steeds van een prima kwaliteit. En qua productie en visueel spektakel is het allemaal nog veel gelikter geworden. De hoge dosis glitter, visueel spektakel en energie, gecombineerd met Megan’s hese stemgeluid, bezorgen mij een ‘Taylor Swift meets Shania Twain’ ervaring. Ondanks de vele kledingwissels ben ik niet van mijn ‘Cloud 9’ gevallen en heb ik genoten van een prima concert.

Gezien: zaterdag 19 september 2026, Popodium 013, Tilburg